बाळ मातेपाशीं सांगे तानभूक । उपायाचें दुःख काय जाणे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तयापरी करीं पाळण हें माझें । घेउनियां ओझें सकळ भार ॥ कासया गुणदोष आणिसील मना । सर्व नारायणा अपराधी ॥२॥ सेवाहीन दीन पातकांची रासी । आतां विचारिसी काय ऐसें ॥३॥ जेणें काळें पायीं अनुसरलें चित्त । निर्धार हें हित जालें ऐसें ॥४॥ तुका ह्मणे तुह्मी तारिले बहुतां । माझी कांहीं चिंता असों दे वो ॥५॥

लहान मूल आईजवळ फक्त आपली तहान-भूक सांगते - ती भागवण्यासाठी आईला काय करावे लागते, याची मुलाला पर्वा नसते. त्याचप्रमाणे, तू माझे सगळे ओझे उचलून माझा सांभाळ कर. हे नारायणा, माझे गुण-दोष मनात का आणतोस? मी तर सगळ्यांसमोर अपराधी आहेच. मी सेवाहीन, दीन आणि पापांची नुसती रास आहे - आता त्याचा हिशोब काय मांडणार? ज्या क्षणापासून माझे मन तुझ्या पायांशी जडले, तोच माझ्यासाठी खरा निर्धार आणि खरे हित ठरले. तुकाराम महाराज म्हणतात - तू आधीच खूप जणांना तारले आहेस, तेव्हा माझीही थोडी काळजी तूच घे.