जीवनावांचूनि तळमळी मासा । प्रकार हा तैसा होतो जीवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ न संपडे जालें भूमिगत धन । चरफडी मन तयापरी ॥ मातेचा वियोग जालिया हो बाळा । तो कळवळा जाणा देवा ॥२॥ सांगावे ते किती तुह्मांसी प्रकार । सकळांचे सार पाय दावीं ॥३॥ ये चि चिंते माझा करपला भीतर । कां नेणों विसर पडिला माझा ॥४॥ तुका ह्मणे तूं हें जाणसी सकळ । यावरि कृपाळ होई देवा ॥५॥

ज्याप्रमाणे पाण्यावाचून मासा तडफडतो, अगदी तशीच अवस्था माझ्या जीवाची झाली आहे. जमिनीत पुरलेले धन सापडेनासे झाले की मन जसे तळमळते, तसे माझे मन तळमळत आहे. आईपासून ताटातूट झाल्यावर लहान बाळाला जो कळवळा येतो, देवा, तोच कळवळा माझ्या मनाला लागला आहे, हे समज. तुला किती प्रकारे सांगू? सर्वांचे सार असलेले तुझे पाय मला दाखव. याच चिंतेने माझे अंतःकरण होरपळून निघाले आहे - मला माझाच विसर का पडला आहे, कळत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - तुला सर्व काही कळते, आता तरी देवा कृपाळू हो.