तेव्हां धाळें पोट बैसलों पंगती । आतां आह्मां मुक्तिपांग काई ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धांवा केला आतां येई वो धांवोन । येथें काई करणें न लगे संदेह ॥ गायनाचा आतां कोठे उरला काळ । आनंदें सकळ भरी आले ॥२॥ देवाच्या सख्यत्वें विषमासी ठाव । मध्यें कोठें वाव राहो सके ॥३॥ तेव्हां जाली अवघी बाधा वाताहात । प्रेम हृदयांत प्रवेशले ॥४॥ तुका ह्मणे आह्मी जितिलें भरवसा । देव कोठें दासा मोकलितो ॥५॥

आता पंक्तीत बसून पोट भरले, मन तृप्त झाले - मग आता मोक्षाची तरी काय गरज उरली? आता हाक मारली आहे, तू धावत ये - इथे काय करायचे याबद्दल शंका बाळगायचे कारण नाही. आता नुसते गुणगान गाण्याची वेळच राहिली नाही - सगळीकडे फक्त आनंदच भरून राहिला आहे. देवाशी मैत्री झाल्यावर मध्ये विषमता तरी कुठे उरणार? तेव्हाच सगळी विघ्ने नष्ट होऊन गेली आणि प्रेम हृदयात शिरले. तुकाराम महाराज म्हणतात - आम्ही आता पक्का भरवसा जिंकला आहे - देव आपल्या दासाला कुठे सोडून देईल?