तरि कां पवाडे गर्जती पुराणें । असता नारायण शक्तिहीन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कीर्तीविण नाहीं नामाचा डांगोरा । येर कां इतरां वाणीत ना ॥ तरि च ह्मणा तो आहे चिरंजीव । केलियाचा जीव सुखी गुण ॥२॥ चांगलेंपण हें निरुपमता अंगीं । बाणलें श्रीरंगा ह्मणऊनि ॥३॥ तरि च हा थोर सांगितलें करी । अभिमान हरीपाशीं नाहीं ॥४॥ तुका ह्मणे तरि करिती याची सेवा । देवापांशीं हेवा नाहीं कुडें ॥५॥

जर नारायण खरोखरच शक्तिहीन असता, तर पुराणे त्याचे एवढे मोठे पराक्रम का गर्जून सांगत राहिली असती? ज्याच्यात खरी कीर्ती नसेल, त्याच्या नावाचा डंका वाजतच नाही - नाहीतर इतर लोक त्याचे गुणगान तरी का गातील? म्हणूनच आपण म्हणतो की तो चिरंजीव (अमर) आहे - त्याने निर्माण केलेल्या सर्व जीवांना त्याच्यातच खरे सुख आणि गुण सापडतात. हा चांगुलपणा, ही अतुलनीयता श्रीरंगाच्या अंगी मुळातच बाणलेली आहे, म्हणूनच हे सगळे घडते. म्हणूनच तो थोर आहे - जे सांगितले तसे तो करतो, हरीच्या ठायी अहंकाराचा लवलेशही नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - म्हणूनच भक्त त्याची सेवा करतात - देवाची थोरवी खरीखुरी आहे, त्यात काही कपट नाही.