अविट हें क्षीर हरिकथा माउली । सेविती सेविली वैष्णवजनीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अमृत राहिलें लाजोनि माघारें । येणें रसें थोरें ब्रह्मानंदे ॥ पतित पातकी पावनपंगती । चतुर्भुज होती देवाऐसे ॥२॥ सर्व सुखें तया मोहोरती ठाया । जेथें दाटणी या वैष्णवांची ॥३॥ निर्गुण हें सोंग धरिलें गुणवंत । धरूनियां प्रीत गाये नाचे ॥४॥ तुका ह्मणे केलीं साधनें गाळणी । सुलभ कीर्तनीं होउनि ठेला ॥५॥

ही हरिकथा आईच्या दुधासारखी कधीही न संपणारी अमृतधारा आहे - वैष्णव भक्त ती सतत पीत आले आहेत आणि पीत आहेत. या हरिकथेतील रसापुढे अमृतही लाजून मागे सरते, कारण यातून मिळणारा आनंद ब्रह्मानंदाहून मोठा आहे. पतित आणि पापी लोकसुद्धा या पवित्र संगतीत येऊन देवासारखे चतुर्भुज (पावन) होतात. जिथे वैष्णवांची गर्दी दाटते, तिथे सर्व सुखे आपोआप धावत येतात. जो निर्गुण (रूपरहित) आहे, त्यानेच हे गुणवंत असल्याचे सोंग घेतले आहे, आणि प्रेमाने भरून तो स्वतः गातो-नाचतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - इतर सर्व साधनांचे सार गाळून घेतले असता, शेवटी हेच सोपे कीर्तन उरते.