संसारसोहळे भोगितां सकळ । भक्तां त्याचे बळ विठोबाचे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भय चिंता धाक न मनिती मनीं । भक्तां चक्रपाणि सांभाळीत ॥ पापपुण्य त्यांचें धरूं न शके अंग । भक्तांसी श्रीरंग सर्वभावे ॥२॥ नव्हती ते मुक्त आवडे संसार । देव भक्तां भार सर्व वाहे ॥३॥ तुका ह्मणे देव भक्तां वेळाईत । भक्त ते निश्चित त्याचियापरी ॥४॥

संसारातील सर्व सुख उपभोगत असतानाही भक्तांचे खरे बळ विठोबाचेच असते. मनात भय, चिंता किंवा धास्ती ते बाळगत नाहीत, कारण चक्रपाणी देव स्वतः त्यांचा सांभाळ करतो. पाप आणि पुण्य त्यांच्या अंगाला चिकटू शकत नाही, कारण श्रीरंग देव आपल्या भक्तांना मनापासून आपलेसे करतो. ते औपचारिकपणे मुक्त नसले तरी संसारातही त्यांना गोडी वाटते, कारण त्यांचा सर्व भार देवच वाहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - देव भक्तांसाठी नेहमीच वेळेवर धावून येतो, आणि भक्तही त्याच्यावरच निश्चितपणे विसंबून राहतात.