देवासी अवतार भक्तांसी संसार । दोहींचा विचार एकपणें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भक्तांसी सोहळे देवाचिया अंगें । देव त्यांच्या संगे सुख भोगी ॥ देवें भक्तां रूप दिलासे आकार । भक्तीं त्याचा पार वाखाणिला ॥२॥ एका अंगीं दोन्ही जालीं हीं निर्माण । देवभक्तपण स्वामिसेवा ॥३॥ तुका ह्मणे येथें नाहीं भिन्नभाव । भक्त तो चि देव देव भक्त ॥४॥

देवाला अवतार असतो आणि भक्तांना संसार असतो, पण नीट विचार केला तर दोन्ही एकच आहेत. देवाच्याच कृपेने भक्तांना सोहळे (आनंदाचे प्रसंग) मिळतात, आणि देवही त्यांच्या सहवासात सुख उपभोगतो. देवानेच भक्तांना रूप-आकार दिला, आणि भक्तीनेच त्याची अमर्याद थोरवी वर्णिली गेली. एकाच तत्त्वातून हे दोन्ही - देव आणि भक्त - निर्माण झाले; देव-भक्त हे नाते म्हणजे प्रत्यक्षात स्वामी-सेवकाचीच सेवा आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात - यात काही भेदभाव नाही - भक्त हाच देव आहे आणि देव हाच भक्त आहे.