हुंबरती गाये तयांकडे कान । कैवल्यनिधान देउनि ठाके ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गोपाळांची पूजा उच्छिष्ट कवळी । तेणें वनमाळी सुखावला ॥ चोरोनियां खाये दुध दहीं लोणी । भावें चक्रपाणि गोविला तो ॥२॥ निष्काम तो जाला कामासी लंपट । गोपिकांची वाट पाहात बैसे ॥३॥ जगदानी इच्छी तुळसीएकदळ । भावाचा सकळ विकिला तो ॥४॥ तुका ह्मणे हें चि चैतन्य सावळें । व्यापुनि निराळे राहिलेंसे ॥५॥

गायी हंबरतात तेव्हा देव त्यांच्याकडे कान देऊन ऐकतो - जो मोक्षाचा खजिना आहे, तोच इथे साधा गुराखी बनून उभा राहतो. गोपाळांनी दिलेला उष्टा घास हाच त्याची खरी पूजा ठरतो, आणि त्यानेच वनमाळी सुखावतो. तो चोरून दूध-दही-लोणी खातो - भक्तीच्या प्रेमापोटी चक्रपाणी असा बांधला गेला. जो मुळात निष्काम आहे, तोच गोपींच्या प्रेमासाठी वेडावतो आणि त्यांची वाट पाहत बसतो. जो अखिल जगाला दान देणारा आहे, तोच फक्त एक तुळशीपत्र मागतो - भक्तीपुढे त्याने स्वतःला पूर्णपणे विकून टाकले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात - हेच सावळे चैतन्य सर्वत्र भरून राहूनही स्वतः वेगळे, अलिप्त राहिले आहे.