समर्थासी नाहीं वर्णावर्णभेद । सामग्री ते सर्व सिद्ध घरीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आदराचे ठायीं बहु च आदर । मागितले फार तेथें वाढी ॥ न ह्मणे सोइरा सुहृद आवश्यक । राजा आणि रंक सारिखा चि ॥२॥ भाव देखे तेथें करी लडबड । जडा राखे जड निराळें चि ॥३॥ कोणी न विसंभे याचकाचा ठाव । विनवुनी देव शंका फेडी ॥४॥ तुका ह्मणे पोट भरुनी उरवी । धालें ऐसें दावी अनुभवें ॥५॥

जो समर्थ (सर्वसमर्थ परमेश्वर) आहे, त्याच्या दृष्टीने उच्च-नीच असा भेदच नाही - त्याच्या घरी सर्व काही आधीच सिद्ध (तयार) असते. जिथे खरा आदर असतो, तिथे तो अधिकच आदर दाखवतो, आणि जे मागितले जाईल त्याहून अधिकच देतो. तो नातेवाईक, मित्र किंवा गरजू असा भेद करत नाही - त्याच्यासाठी राजा आणि रंक (गरीब) सारखेच असतात. जिथे खरी भक्ती-भाव दिसतो, तिथे तो धावत जातो, आणि जड वस्तूंचे रक्षण करूनही स्वतः त्यापासून अलिप्त राहतो. कोणाही याचकाला (मागणाऱ्याला) तो कधी विसरत नाही - विनवणी केली की देव शंका दूर करतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - तो पोट भरून वर शिल्लकही ठेवतो, आणि आपल्या अनुभवातून दाखवून देतो की खरे समाधान काय असते.