करीं ऐसें जागें । वेळोवेळां पायां लागें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ प्रेम झोंवो कंठीं । देह धरणिये लोटीं ॥ राहे लोकाचार । पडे अवघा वेसर ॥२॥ तुका ह्मणे ध्यावें । तुज व्यभिचारभावें ॥३॥

मला असे सावध-जागृत कर, की मी वारंवार तुझ्या पायां पडत राहीन. प्रेमाने माझा कंठ भरून येवो, आणि माझे शरीर जमिनीवर लोटांगण घालो. लौकिक रीती-भाती बाजूला राहोत, त्या सगळ्यांचा मला पूर्ण विसर पडो. तुकाराम महाराज म्हणतात - मी तुझेच ध्यान करावे, अगदी वेड्यासारखे - इतर सर्वांशी बेइमान होऊन, फक्त तुझ्यावरच सर्व प्रेम ओतून.