वांयां जातों देवा । नेणें भक्ती करूं सेवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां जोडोनियां हात । उभा राहिलों निवांत ॥ करावें ते काय । न कळे अवलोकितों पाय ॥२॥ तुका ह्मणे दान । दिलें पदरीं घेईन ॥३॥

देवा, माझे आयुष्य असेच वाया जात आहे - मला खरी भक्ती किंवा सेवा कशी करावी, हे कळत नाही. आता मी हात जोडून शांतपणे उभा राहिलो आहे. काय करावे हेच कळत नाही, म्हणून फक्त तुझ्या पायांकडे बघत राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - तू जे काही दान देशील, ते मी आनंदाने स्वीकारेन.