जीव खादला दैवतें । माझा येणें महाभूते । झोंबलें निरुतें । कांहीं करितां न सुटे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां करूं काय । न चळे करितां उपाय । तुह्मां आह्मां सये । विघडाविघड केली ॥ बोलतां दुश्चिती । मी वो पडियेलें भ्रांती । आठव हा चित्तीं । न ये ह्मणतां मी माझें ॥२॥ भलते चि चावळे । जना अवघिया वेगळे । नाठवती वाळें । आपपर सारिखे ॥३॥ नका बोलों सये । मज वचन न साहे । बैसाल त्या राहें । उग्या वाचा खुंटोनी ॥४॥ तुह्मां आह्मां भेटी । नाहीं जाली जीवेंसाटीं । तुका ह्मणे दृष्टी । पाहा जवळी आहे तों ॥५॥

माझा जीव जणू नियतीनेच गिळून टाकला आहे - या मोठ्या भुताटकीसारख्या वेदनेने मला इतके घट्ट पकडले आहे की काहीही केले तरी सुटका होत नाही. आता काय करावे? काहीच उपाय चालत नाही - अगं सखे, आपल्या दोघींमधला धागा जणू तुटून विस्कटून गेला आहे. बोलताना माझे भानच हरवते, मी जणू भ्रमात पडले आहे; 'मी' आणि 'माझे' म्हणताना मला त्याची आठवणच राहत नाही. मी वाट्टेल ते बरळते, सगळ्या लोकांपासून वेगळी पडले आहे, मला आता मर्यादा-शिस्तही आठवत नाही, आपले-परके सगळे सारखेच वाटते. सखे, मला काही बोलू नकोस, मला शब्द सहन होत नाहीत; जो कोणी बसला असेल त्याने तसाच राहावे - माझी वाचाच आपोआप बंद झाली आहे. आपली खरी भेट, जिच्यासाठी जीव पणाला लावावा अशी भेट, अजून झालीच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - तो जवळ आहे तोवर डोळे भरून पाहून घे.