आतां आह्मां हें चि काम । न विसंभावें तुझे नाम । वाहुनियां टाळी । प्रेमसुखें नाचावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अवघी जाली आराणूक । मागें पुढें सकळिक । त्रिपुटीचें दुःख । प्रारब्ध सारिलें ॥ गोदातटें निर्मळें । देव देवांचीं देवळें । संत महंत मेळे । दिवस जाय सुखाचा ॥२॥ तुका ह्मणे पंढरीनाथा । आणिक नाहीं मज चिंता । योगक्षेम माथां । भार तुझ्या घातला ॥३॥

आता आमचे एकच काम उरले आहे - तुझे नाव कधीही विसरू नये; टाळ्या वाजवत प्रेमाच्या आनंदात नाचत राहावे. आता बाकी सगळी कामे संपली, मागचे-पुढचे सगळे निवांत झाले; त्रिविध दुःख आणि प्रारब्धाचे ओझेही दूर झाले. गोदावरीच्या निर्मळ तीरावर देवांची देवळे आहेत, संत-महंतांचे मेळे जमतात, आणि दिवस सुखात जातो. तुकाराम महाराज म्हणतात - हे पंढरीनाथा, मला आता दुसरी कोणतीही चिंता नाही - माझ्या उदरनिर्वाहाचा सगळा भार मी तुझ्यावरच टाकला आहे.