चोरटें सुने मारिलें टाळे । केउं करी परि न संडी चाळे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसें एक दुराचारी गा देवा । आपुलिया जीवा घात करी ॥ नाक गेलें तरि लाज ना विचार । हिंडे फजितखोर दारोदारीं ॥२॥ तुका ह्मणे कर्म बळिवंत गाढें । जेंदी तया पुढेंमागें सरो ॥३॥

चोरटे कुत्रे मार खाऊन हाकलले तरी आपल्या चोरटेपणाच्या सवयी सोडत नाही. देवा, तसाच एक दुराचारी माणूसही स्वतःच्याच आयुष्याचा घात करून घेतो. नाक कापले गेले (इज्जत गेली) तरी त्याला लाज वाटत नाही, काही विचारही येत नाही - तो बेशरमपणे दारोदार फिरत राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - कर्म हे फार प्रबळ आणि खोलवर रुजलेले असते - ते जेव्हा उफाळून येते, तेव्हा माणसाला पुढे-मागे ढकलत राहते.