चोरटें तेंच्या निघाले चोरी । आपलें तैसें पारखें घरीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं नफा नागवे आपण । गमाविले कान हात पाय ॥ बुद्धिहीन नये कांहीं चि कारणा । तयासवें जाणा तें चि सुख ॥२॥ तुका ह्मणे नाहीं ठाउकें वर्म । तयासी कर्म वोडवलें ॥३॥

चोर चोरी करायला निघतात, तेव्हा स्वतःचे घर आणि परक्याचे घर यांत भेद करत नाहीत (आपल्यालाही लुटतात). त्यातून काही फायदा होत नाही, उलट स्वतःच उघडे-वाघडे होतात - कान, हात, पाय गमवावे लागतात (शिक्षा भोगावी लागते). बुद्धिहीन माणसाच्या हातून काहीच साध्य होत नाही - त्याच्या वाट्याला तेच दुःख येते, हेच त्याचे तथाकथित सुख. तुकाराम महाराज म्हणतात - खरे रहस्य न कळल्यामुळे अशा माणसाला आपल्याच कर्माचे फळ भोगावे लागते.