गाढवाचे अंगीं चंदनाची उटी । राखेसवें भेटी केली तेणें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सहज गुण जयाचे देहीं । पालट कांहीं नव्हे तया ॥ माकडाचे गळां मोलाचा मणि । घातला चावुनी टाकी थुंकोनि ॥२॥ तुका ह्मणे खळा नावडे हित । अविद्या वाढवी आपुलें मत ॥३॥

गाढवाच्या अंगाला चंदनाचा लेप लावला, तरी तो राखेतच जाऊन लोळतो. ज्याच्या अंगी जो सहजस्वभाव असतो, तो कधीच बदलत नाही. माकडाच्या गळ्यात मोलाचा हिरा घातला, तरी तो तो चावून थुंकून टाकतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - दुर्जन माणसाला आपले खरे हित कधीच आवडत नाही - तो आपले अज्ञानच वाढवत राहतो आणि आपलाच हट्ट धरून बसतो.