नेणे सुने चोर पाहुणा मागता । देखून भलता भुंकतसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ शिकविले कांहीं न चले तया । बोलियेले वांयां बोल जाती ॥ क्षीर ओकुनियां खाय अमंगळ । आपुली ते ढाळ जाऊं नेदी ॥२॥ वंदूं निंदूं काय दुराचार । खळाचा विचार तुका ह्मणे ॥३॥

कुत्र्याला चोर, पाहुणा किंवा भिकारी यातला फरक कळत नाही - जो दिसेल त्याच्यावर ते उगाचच भुंकत सुटते. त्याला कितीही शिकवले तरी काही उपयोग होत नाही, बोललेले शब्द वाया जातात. त्याला दूध दिले तरी ते ओकून टाकते आणि घाण खाते - आपला मूळ स्वभाव काही सोडत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - अशा दुराचारी वृत्तीला वाखाणावे की निंदावे? दुर्जनाचा स्वभावच असा असतो.