जन मानवले वरी बाह्यात्कारी । तैसा मी अंतरीं नाहीं जालों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणउनी पंढरीनाथा वाटतसे चिंता । प्रगट बोलतां लाज वाटे ॥ संतां ब्रह्मरूप जालें अवघें जन । ते माझे अवगुण न देखती ॥२॥ तुका ह्मणे मी तों आपणांसी ठावा । आहें बरा देवा जैसा तैसा ॥३॥

लोक मला वरवर पाहून चांगला समजतात, पण आतून मी तसा खरोखर झालेलो नाही. म्हणूनच हे पंढरीनाथा, मला याची चिंता वाटते - आणि हे उघडपणे बोलायलाही लाज वाटते. संतांना तर सगळे जग ब्रह्मरूपच दिसते, म्हणून त्यांना माझे दोषही दिसत नाहीत. तुकाराम महाराज म्हणतात - पण मला स्वतःला स्वतःची खरी ओळख आहे - देवा, मी जसा खरोखर आहे तसाच आहे, त्यात काही लपवाछपवी नाही.