काम क्रोध माझे जीताती शरीरीं । कोवळे तें वरी बोलतसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कैसा सरतां जालों तुझ्या पायीं । पांडुरंगा कांहीं न कळे हें ॥ पुराणींची ग्वाही वदतील संत । तैसें नाहीं चित्त शुद्ध जालें ॥२॥ तुका ह्मणे मज आणूनि अनुभवा । दाखवीं हें देवा साच खरें ॥३॥

माझ्या शरीरात अजूनही काम आणि क्रोध जिवंत आहेत, तरी वरवर मी गोड-मऊ बोलत असतो. पांडुरंगा, मी तुझ्या पायाशी कसा काय येऊन पोहोचलो, हेच मला कळत नाही. संत पुराणातल्या सत्यकथा सांगतील, पण माझे मन मात्र अजून तसे शुद्ध झालेले नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - देवा, मला प्रत्यक्ष अनुभवाप्रत आण, आणि हे खरेखुरे सत्य मला प्रत्यक्ष दाखव.