पाइकांनीं पंथ चालविल्या वाटा । पारख्याचा सांटा मोडोनियां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पारखिये ठायीं घेउनियां खाणें । आपलें तें जन राखियेलें ॥ आधारेंविण जें बोलतां चावळे । आपलें तें कळे नव्हे ऐसें ॥२॥ सांडितां मारग मारिती पाईक । आणिकांसी जीक लागावया ॥३॥ तुका ह्मणे विश्वा घेऊनि विश्वास । पाईक तयास सुख देती ॥४॥

इमानी सेवकांनी वाटा-रस्ते सुरक्षित ठेवले, परक्यांचे साठे मोडून तोडून काढले. परक्या प्रदेशातून रसद मिळवत असतानाही त्यांनी आपल्या माणसांचे रक्षण केले. आधाराशिवाय नुसतेच बडबडणे म्हणजे आपलीच कमजोरी उघड करणे - ते चांगले नाही. जो मार्गापासून ढळतो, त्याला सेवक शिक्षा करतात, जेणेकरून इतरांना त्यातून धडा मिळावा. तुकाराम महाराज म्हणतात - जगाचा विश्वास संपादन करून, असे इमानी सेवक त्या विश्वासालाही सुख-समाधान देतात.