पाईक तो प्रजा राखोनियां कुळ । पारखिया मूळ छेदी दुष्टा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तो एक पाईक पाइकां नाईक । भाव सकळीक स्वामिकाजीं ॥ तृणवत तनु सोने ज्या पाषाण । पाइका त्या भिन्न नाहीं स्वामी ॥२॥ विश्वासावांचूनि पाइकासी मोल । नाहीं मिथ्या बोल बोलिलिया ॥३॥ तुका ह्मणे नये स्वामी उणेपण । पाइका जतन करी त्यासी ॥४॥

खरा इमानी सेवक आपल्या लोकांचे आणि कुळाचे रक्षण करतो, आणि दुष्ट परकीयांना मुळापासून नष्ट करतो. तोच खरा सेवकांमधला प्रमुख (नायक) ठरतो, कारण त्याची सगळी निष्ठा फक्त धन्याच्या कार्यासाठीच असते. त्याला गवत, सोने आणि दगड हे सगळे सारखेच वाटते - अशा सेवकाला आणि त्याच्या धन्याला वेगळे मानताच येत नाही. विश्वासाशिवाय सेवकाला काही किंमतच नाही - फक्त पोकळ बोलण्याला अर्थ नसतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - शहाणा धनी आपल्या अशा इमानदार सेवकाला कधीच कमीपणा येऊ देत नाही, तो त्याची पुरेपूर काळजी घेतो.