उंच निच कैसी पाइकाची ओळी । कोण गाढे वळी निवडिले ॥१॥ ॥ध्रु.॥ स्वामिकाजीं एक सर्वस्वें तत्पर । एक ते कुचर आशाबद्ध ॥ प्रसंगावांचूनि आणिती आविर्भाव । पाईक तो नांव मिरवी वांयां ॥२॥ गणतीचे एक उंच निच फार । तयांमध्यें शूर विरळा थोडे ॥३॥ तुका ह्मणे स्वामी जाणे त्यांचा मान । पाईक पाहोन मोल करी ॥४॥

सेवकांमध्ये उच्च-नीच असा दर्जा कसा ठरवायचा? खरे निष्ठावान कोण, हे कोण ठरवणार? काही सेवक धन्याच्या कार्यासाठी सर्वस्वाने तत्पर असतात, तर काही आळशी आणि स्वार्थी अपेक्षांनी बांधलेले असतात. खरा प्रसंग नसतानाही काही जण उगाचच आव आणतात - असा सेवक नुसतेच 'सेवक' हे नाव वाया फुकट मिरवतो. मोजदाद केली तर उच्च-नीच खूप सापडतील, पण त्यांच्यात खरोखर शूर असे फार थोडेच असतात. तुकाराम महाराज म्हणतात - धनीच त्यांची खरी किंमत जाणतो - तो सेवकाला नीट पारखूनच त्याचे मोल ठरवतो.