जातीचा पाईक ओळखे पाइका । आदर तो एका त्याचे ठायीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धरितील पोटासाटीं हतियेरें । कळती तीं खरें वेठीचींसीं ॥ जातीचें तें असे खरें घायडाय । पारखिया काय पाशीं लोपे ॥२॥ तुका ह्मणे नमूं देव ह्मूण जना । जालियांच्या खुणा जाणतसों ॥३॥

खराखुरा जन्मजात सेवक दुसऱ्या खऱ्या सेवकाला ओळखतो, आणि दोघांमध्ये खरा परस्पर आदर असतो. जे फक्त पोटासाठी शस्त्र धरतात, ते भाड्याने राबणारे मजूरच आहेत हे सहज कळते. खऱ्या जन्मजात योद्ध्याचे कसब अस्सल असते - ते पारख करणाऱ्या नजरेपासून कधी लपत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात - आपण लोकांच्या रूपातील देवाला (खऱ्या सेवाभावाला) नमन करूया - अशा सिद्ध झालेल्यांच्या खुणा आपण ओळखतो.