बुद्धीचा पालट धरा रे कांहीं । मागुता नाहीं मनुष्यदेह ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपुल्या हिताचे न होती सायास । गृहदारा आस धनवित्त ॥ अवचितें निधान लागलें हें हातीं । भोगावी विपत्ती गर्भवास ॥२॥ यावें जावें पुढें ऐसें चि कारण । भोगावे पतन नरकवास ॥३॥ तुका ह्मणे धरीं आठव या देहीं । नाहीं तरि कांहीं बरें नव्हे ॥४॥

अहो लोकहो, थोडी तरी तुमची बुद्धी बदला - हा मनुष्यदेह पुन्हा पुन्हा मिळणार नाही. माणसे स्वतःच्या खऱ्या हितासाठी काही प्रयत्नच करत नाहीत, घरदार, कुटुंबाची आस आणि धनसंपत्ती यातच गुंतून राहतात. हा मनुष्यजन्म म्हणजे अचानक हाती लागलेला खजिना आहे - तो वाया घालवलात, तर पुन्हा गर्भवासाचे दुःख भोगावे लागेल. असेच पुन्हा पुन्हा जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्यात अडकून राहिलात, तर पतन आणि नरकवासही भोगावा लागेल. तुकाराम महाराज म्हणतात - या देहात असतानाच हे भान जागृत ठेवा, नाहीतर काही भले होणार नाही.