जो भक्तांचा विसावा । उभा पाचारितो धांवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हातीं प्रेमाचे भातुकें । मुखीं घाली कवतुकें । भवसिंधू सुखें । उतरी कासे लावूनि ॥ थोर भक्तांची आस । पाहे भोवताली वास ॥२॥ तुका ह्मणे कृपादानी । फेडी आवडीची धणी ॥३॥

जो भक्तांचा खरा विसावा आहे, तो स्वतः उभा राहून त्यांना हाक मारतो - 'या, धावत या'. तो हातात प्रेमाचा घास घेऊन मोठ्या कौतुकाने त्यांच्या मुखात घालतो, आणि त्यांचा हात धरून सहज भवसागर पार करून देतो. भक्तांची मोठी आस असते, आणि तोही सभोवती त्यांची वाट पाहत राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात - तो कृपेचा दाता त्यांच्या मनातली इच्छा पुरेपूर पुरी करतो.