अखंड तुझी जया प्रीति । मज दे त्यांची संगति । मग मी कमळापति । तुज नाणीं कांटाळा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पडोन राहेन ते ठायीं । उगा चि संतांचिये पायीं । न मगे न करीं कांहीं । तुझी आण विठोबा ॥ तुह्मी आह्मी पीडों ज्यानें । दोन्ही वारती एकानें । बैसलों धरणें हाका देत दारीं ॥२॥ तुका ह्मणे या बोला । चित्त द्यावें वा विठ्ठला । न पाहिजे केला । अवघा माझा आव्हेर ॥३॥

ज्यांचे तुझ्यावर अखंड अतूट प्रेम आहे, त्यांची संगत मला दे - मग, हे कमळापती, मी तुला कधीच त्रास देणार नाही. मी फक्त संतांच्या चरणाशी पडून राहीन, काही मागणार नाही, काही करणार नाही - विठोबा, तुझी शपथ घेऊन सांगतो. तुलाही आणि मलाही जे पीडत आहे, ते एकाच उपायाने दोघांचेही थांबो - मी तुझ्या दारात हाक मारत, धरणे धरून बसलो आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात - हे विठ्ठला, या शब्दांकडे लक्ष दे - माझा पूर्णपणे अव्हेर करू नकोस.