माझी मज आली रोकडी प्रचित । होऊनि फजित दुःख पावें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कांहीं द्वेष त्याचा करितां अंतरीं । व्यथा या शरीरीं बहुत जाली ॥२॥ ज्ञानेश्वरें मज केला उपकार । स्वप्नीं सविस्तर सांगितलें ॥३॥ तुका सर्वां श्रेष्ठ प्रिय आहे थोर । कां जे अवतार नामयाचा ॥४॥ त्याची तुज कांहीं घडली रे निंदा । ह्मणोनि हे बाधा घडली तुज ॥५॥ आतां एक करीं सांगेन तें तुला । शरण जाई त्याला निश्चयेशीं ॥६॥ दर्शनेंचि तुझ्या दोषा परिहार । होय तो विचार सांगितला ॥७॥ तोचि हा विश्वास धरूनि मानसीं । जाय कीर्तनासी नित्य काळ ॥८॥ ह्मणे रामेश्वर त्याच्या समागमें । जालें हें आराम देह माझें ॥९॥

मला स्वतःलाच याचा प्रत्यक्ष अनुभव आला, फजिती होऊन मला दुःख भोगावे लागले. मनात त्याच्याविषयी थोडासाही द्वेष धरला, आणि त्यामुळे शरीराला खूप यातना झाल्या. मग ज्ञानेश्वरांनी माझ्यावर कृपा केली, स्वप्नात येऊन मला सविस्तर सांगितले - तुका हा सर्वांत श्रेष्ठ आणि अत्यंत प्रिय आहे, कारण तो प्रत्यक्ष नामदेवांचाच अवतार आहे. तू त्याची काहीतरी निंदा केलीस, म्हणूनच तुला हा त्रास झाला. आता मी तुला एक उपाय सांगतो, त्याला पूर्ण निश्चयाने शरण जा. त्याच्या नुसत्या दर्शनानेच तुझ्या दोषाचे परिमार्जन होईल, हाच विचार मी तुला सांगितला आहे. हाच विश्वास मनात धरून रोज न चुकता त्याच्या कीर्तनाला जात जा. रामेश्वर म्हणतो, त्याच्या सहवासानेच माझ्या देहाला खरी विश्रांती व आराम मिळाला.