वैष्णवांची याती वाणी जो आपण । भोगी तो पतन कुंभपाकीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐशी वेदश्रुति बोलती पुराणें । नाहीं तें दुषण हरिभक्ता ॥२॥ उंच निंच वर्ण न ह्मणावा कोणी । जें कां नारायणीं प्रिय जालें ॥३॥ चहूं वर्णांसी हा असे अधिकार । करितां नमस्कार दोष नाहीं ॥४॥ जैसा शाळिग्राम न ह्मणावा पाषाण । होय पूज्यमान सर्वत्रांसी ॥५॥ गुरु परब्रह्म देवाचा तो देव । त्यासी तो मानव ह्मणूं नये ॥६॥ ह्मणे रामेश्वर नामीं जे रंगले । स्वयेंचि ते जाले देवरूप ॥७॥

जो कोणी वैष्णवांच्या जातीची, म्हणजे त्यांच्या कुळाची वा वाणीची निंदा करतो, त्याला कुंभीपाकसारख्या नरकात पतन भोगावे लागते. वेद आणि श्रुती-पुराणे हेच सांगतात, की हरिभक्ताला कोणताही दोष लागत नाही. कुठलाही माणूस उच्च किंवा नीच वर्णाचा आहे असे म्हणू नये, कारण जो नारायणाला प्रिय झाला तोच खरा श्रेष्ठ. चारही वर्णांना हरिभक्तीचा सारखाच अधिकार आहे, आणि अशा भक्ताला नमस्कार केल्याने काहीही दोष लागत नाही. जसा शाळिग्राम हा नुसता दगड आहे असे म्हणू नये, कारण तो सर्वत्र पूजनीय मानला जातो, तसेच याचेही आहे. गुरू हा साक्षात परब्रह्म आहे, देवांचाही देव आहे; त्याला सामान्य मानव समजू नये. रामेश्वर म्हणतो, जे कोणी नामात रंगून गेले, ते स्वतःच देवरूप होऊन गेले.