भूत भविष्य कळों यावें वर्तमान । हें तों भाग्यहीन त्यांची जोडी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आह्मी विष्णुदासीं देव ध्यावा चित्तें । होणार तें होतें प्रारब्धें ॥२॥ जगरूढीसाटीं घातलें दुकान । जातो नारायण अंतरोनि ॥३॥ तुका ह्मणे हा हो प्रपंच गाढा । थोरली ते पीडा ऋद्धिसिद्धी ॥४॥

भूत, भविष्य आणि वर्तमान सगळे कळावे अशी जी इच्छा धरतात, ती खरे तर कमनशिबी लोकांचीच आवड असते. आम्ही विष्णूचे दास मात्र फक्त मनापासून देवाचेच ध्यान करतो; जे व्हायचे ते प्रारब्धानुसार होतेच आहे. फक्त जगरहाटी चालावी म्हणून उदरनिर्वाहाचे दुकान थाटले आहे, पण त्यातही नारायण मनातून दुरावत जाईल अशी भीती वाटते. तुका म्हणतो, हा संसार फार गुंतागुंतीचा सापळा आहे; आणि ऋद्धी-सिद्धी (चमत्कारिक शक्ती, ऐश्वर्य) हीच यातली सर्वांत मोठी पीडा आहे.