ठकिलें काळा मारिली दडी । दिली कुडी टाकोनियां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पांघुरलों बहु काळें । घोंगडें बळें सांडवलें ॥२॥ नये ऐसा लाग वरी । परते दुरी लपालें ॥३॥ तुका ह्मणे आड सेवा । लाविला हेवा धांदली ॥४॥

काळालाच फसवले, त्याला टांग देऊन लपून बसलो, आणि हा देहरूपी पिंजरा त्याच्यापुढे टाकून दिला. खूप काळ (मी) हे शरीररूपी पांघरूण पांघरून राहिलो, पण शेवटी बळजबरीने ते घोंगडे (देहाचे पांघरूण) गळून पडले, सुटले. आता काळाला पुन्हा तो मागचा माग सापडणार नाही, तो दूर जाऊन लपून बसला आहे. तुका म्हणतो, ही जी आड येणारी सेवा मी देवाला अर्पण केली, त्यातून मोठी चढाओढ, स्पर्धा निर्माण झाली आहे.