खेळों लागलों सुरकवडी । माझी घोंगडी हारपली ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कान्होबाचे पडिलों गळां । घेई गोपाळा देई झाडा ॥२॥ मी तों हागे उघडा जालों । अवघ्या आलों बाहेरी ॥३॥ तुका ह्मणे बुद्धि काची । नाहीं ठायींची मजपाशीं ॥४॥

मी सुरपारंब्यासारखा खेळ खेळू लागलो, आणि त्या नादात माझी घोंगडी कुठेतरी हरवून गेली. मी कान्होबाच्याच गळ्यात पडलो आणि म्हणालो, अरे गोपाळा, माझा हिशोब चुकता कर, माझे घोंगडे परत दे. आता तर मी पार उघडा पडलो आहे, सगळ्यातून बाहेर पडलो आहे (काहीही शिल्लक उरलेले नाही). तुका म्हणतो, माझी बुद्धीच कच्ची आहे, ती मूळचीच माझ्यापाशी पक्की नव्हती.