नाहीं तुझे उगा पडत गळां । पुढें गोपाळा जाऊं नको ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ चाहाड तुझे दाविन घरीं । बोलण्या उरी नाहीं ऐसी ॥२॥ तुह्मां आह्मां पडदा होता । सरला आतां सरोबरी ॥३॥ तुका ह्मणे उरती गोठी । पडिली मिठी न सुटे ॥४॥

मी उगाच काही तुझ्या गळ्यात पडत नाही, पण हे गोपाळा, आता पुढे जाऊ नकोस. तुझी चहाडी मी घरोघरी उघड करीन, इतकी की तुला काही बोलायला जागाच उरणार नाही. आपल्या दोघांमध्ये आतापर्यंत जो पडदा होता, तो आता दूर झाला, आता आपण अगदी बरोबरीचे झालो. तुका म्हणतो, आता फक्त एवढीच गोष्ट उरली आहे - एकदा पडलेली ही मिठी आता काही केल्या सुटणार नाही.