तुह्मां आह्मां उरी तोंवरी । जनाचारी ऐसें तैसी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माझें घोंगडें टाकुन देई । एके ठायीं मग असों ॥२॥ विरोधानें पडे तुटी । कपट पोटीं नसावें ॥३॥ तुका ह्मणे तूं जाणता हरी । मज वेव्हारीं बोलविसी ॥४॥

आपल्या दोघांमध्ये तोवरच काहीतरी उरी-अंतर आहे, जोवर आपण लौकिक व्यवहार तसाच जपत बसतो. माझे हे घोंगडे (देहाचे आवरण, अहंकार) आता टाकून दे, मग आपण दोघे एकाच ठिकाणी, एकरूप होऊन राहू. विरोधाने नाती तुटतात, म्हणून मनात कपट नसावे. तुका म्हणतो, तू तर सर्वज्ञ हरी आहेस, मला उगाच व्यवहाराच्या भाषेत का बोलवतोस.