मुळींचा तुह्मां लागला चाळा । तो गोपाळा न संडा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ घ्यावें त्याचें देणें चि नाहीं । येचि वाहीं देखतसों ॥२॥ माझी तरी घोंगडी मोठी । गांडीची लंगोटी सोडिसना ॥३॥ तुका ह्मणे म्यां सांडिली आशा । हुंगिला फांसा येथुनियां ॥४॥

हे गोपाळा, तुला जो मुळातलाच एक चाळा (खोडकरपणाची सवय) लागला आहे, तो तू काही सोडत नाहीस. दुसऱ्याचे घ्यायचे आणि स्वतःचे काही द्यायचेच नाही, हीच तुझी वृत्ती मी नेहमी पाहतो आहे. माझे घोंगडे तर मोठे (भारी, मौल्यवान) आहे, म्हणून तू साधी लंगोटीसुद्धा सोडत नाहीस (लहानसहान गोष्टीतही हट्टी आहेस). तुका म्हणतो, मी तर आता सगळी आशा सोडून दिली आहे, आणि इथूनच हा जुगाराचा डाव हुंगून, वास घेऊन ओळखला आहे.