घोंगडियास घातली मिठी । न सोडी साटी केली जीवें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ हा गे चोर धरा धांवा कोणी । घरांत राहाटे चहूं कोणी ॥२॥ नोळखवे म्यां धरिला हातीं । देहादीप माय लाविली वाती ॥३॥ न पावे धांवणें मारितो हाका । जनाचारीं तुका नागवला ॥४॥

घोंगड्याला (देवाला) घट्ट मिठी मारली आहे, जिवाची शपथ घेऊन ती सोडणारच नाही असा पण केला आहे. अरे धावा, कुणीतरी या चोराला पकडा, तो घरातच घुसून सगळीकडे मुक्तपणे वावरतो आहे. मी त्याला ओळखूही शकलो नाही, तरी हातांनी धरून ठेवले; देहरूपी दिव्यात माझ्या आईने ज्ञानाची वात लावली. कोणी धावून मदतीला येत नाही म्हणून मी हाका मारतो आहे; अशा प्रकारे जगाच्या व्यवहारात तुका पार उघडा, लुटला गेला आहे.