मी माझें करित होतों जतन । भीतरिल्या चोरें घेतलें खानें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ मज आल्याविण आधींच होता । मज न कळतां मज माजी ॥२॥ घोंगडें नेलें घोंगडें नेलें । उघडें केलें उघडें चि ॥३॥ तुका ह्मणे चोरटा चि जाला साव । सहज चि न्याय नाहीं तेथें ॥४॥

मी माझे म्हणून जे होते ते जपून ठेवले होते, पण आतल्याच चोराने (मनातल्याच अंतःशत्रूने) ते खाऊन टाकले, लुटले. तो माझ्या नकळतच, माझ्या येण्याआधीच माझ्या आतमध्ये जाऊन बसलेला होता. माझे घोंगडे नेले, माझे घोंगडे नेले, मला पार उघडे-वाघडे करून टाकले. तुका म्हणतो, तो चोरच आता स्वतःला साव (प्रामाणिक) म्हणवतो आहे; तिथे मुळी नीट न्यायच उरलेला नाही.