माझें घोंगडें पडिलें ठायीं । माग तया पायीं सांपडला ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ चोर तो भला चोर तो भला । पाठिसी घातला पुंडलिकें ॥२॥ चोर कुठोरि एकेचि ठायीं । वेगळें पाहावें न लगेच कांहीं ॥३॥ आणिकांचींही चोरलीं आधीं । माझें तयामधीं मेळविलें ॥४॥ आपल्या आपण शोधिलें तींहीं । करीन मीही तेचि परी ॥५॥ तुका ह्मणे माझें हित चि जालें । फाटकें जाउन धडकें चि आलें ॥६॥

माझे घोंगडे जागच्या जागी पडले होते (गळून गेले होते), पण त्याचा माग काढता काढता तो चोरच माझ्या पायाशी सापडला. तो चोर खरेच चांगला निघाला, अगदी चांगला निघाला; पुंडलिकानेच त्याला माझ्या मागे लावून दिले होते. तो चोर काही फार लांब नाही, तो याच एका ठिकाणी असतो, त्याला वेगळे शोधत बसायची गरजच नाही. त्याने आधीपासूनच इतरांचेही असेच चोरलेले आहे, आणि माझेही त्यातच मिळवून घेतले. त्या सर्वांनीच स्वतः आपापले शोधून घेतले, तसाच प्रकार मीही करणार आहे. तुका म्हणतो, यातून माझे खरेच भले झाले - जे फाटके, निरुपयोगी होते तेच जाऊन त्याऐवजी चांगले, टणक असे मिळाले.