सर्प भुलोन गुंतला नादा । गारुडियें फांदां घातलासे । हिंडवुनि पोट भरी दारोदारीं । कोंडुनि पेटारी असे रया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तैसी परी मज जाली पांडुरंगा । गुंतलों तो मी गा सोडीं आतां । माझें मज कांहीं न चलेसें जालें । कृपा तुज न करितां ॥२॥ आविसें मिनु लावियला गळीं । भक्ष तो गिळी ह्मणउनियां । काढूनि बाहेरी प्राण घेऊं पाहे । तेथें बापमाये कवण रया ॥३॥ पक्षी पिलयां पातलें आशा । देखोनियां फांसा गुंते बळें । मरण नेणें माया धांवोनि वोसरे । जीवित्व ना जालीं बाळें ॥४॥ गोडपणें मासी गुंतली लिगाडीं । सांपडे फडफडी अधिकाअधिक । तुका ह्मणे प्राण घेतला आशा । पंढरीनिवासा धाव घालीं ॥५॥

साप हा नादाला, सुराला भुलून फसतो, आणि गारुडी त्याला सापळ्यात अडकवतो; मग त्याला गावोगाव नाचवून आपले पोट भरतो, आणि नाहीतर पेटारीत कोंडून ठेवतो. पांडुरंगा, अगदी तशीच अवस्था माझी झाली आहे; मी असाच गुंतून पडलो आहे, आता मला यातून सोडव. तुझी कृपा झाल्याशिवाय माझे माझ्याच हातात काही चालेनासे झाले आहे. मासा आमिषाला भुलून गळाला गिळतो, असे वाटून तो तो घास गिळतो; पण मग त्याचा प्राणच बाहेर खेचला जातो, तेव्हा तिथे कोणी आई-बाप, कोणीही वाली उरत नाही. पक्ष्याला आपल्या पिल्लांची फार आशा, माया असते, म्हणून तो दिसेल त्या फासातही बळेच अडकतो; मरणाची पर्वा न करता माया धावून येते, तरीही पिल्लांचे प्राण काही वाचत नाहीत. माशी गोडीच्या लोभाने चिकट चिकामध्ये गुंतते, आणि मग जितकी फडफड करावी तितकी अधिकाधिक अडकत जाते. तुका म्हणतो, अशा याच आशेने माझाही प्राण घेतला जातो आहे, म्हणून हे पंढरीनिवासा, तू धावत ये.