यातिहीन मज काय तो अभिमान । मानी तुज जन नारायणा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय सुख मज तयाची हे खंती । आपुलाला घेती गुणभाव ॥२॥ द्रव्यामुळें माथां वाहियेली चिंधी । होन जयामधीं होता गांठी ॥३॥ तुका ह्मणे जन वंदितो वेगळा । मजसी दुर्बळा काय चाड ॥४॥

हे नारायणा, मी जातिहीन, हलक्या कुळातला आहे, मग मला कसला अभिमान असणार? लोक तुलाच मानतात, पूजतात. लोक आपापल्या परीने गुणदोष मोजत राहतात, त्याची खंत बाळगण्यात मला काय सुख आहे? ज्याच्या अंगावर पैशामुळे शेला असो वा ज्याच्या गाठोड्यात नाणी बांधलेली असोत, तेच लोक मोठे मानले जातात. तुका म्हणतो, लोक कुणा वेगळ्यालाच वंदन करतात, मला दुर्बळाला, गरीबाला त्याची काय गरज आहे.