शीतळ साउली आमुची माउली । विठाई वोळली प्रेमपान्हा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जाऊनि वोसंगा रिघेन, वोरस लागलें तें इच्छे पीइन वरी ॥२॥ कृपा तनु माझी सांभाळी दुभूनि । अमृतजीवनी लोटलीसे ॥३॥ आनंदाचा ठाव नाहीं माझे चित्तीं । सागर तो किती उपमेसी ॥४॥ सैर जाये पडे तयेसी सांकडें । सांभाळीत पुढें मागें आस ॥५॥ तुका ह्मणे चिंता कैसी ते मी नेणें । लडिवाळ तान्हें विठाईचें ॥६॥

आमची माउली विठाई म्हणजे जणू शीतल सावलीच आहे; तिला माझ्याविषयी प्रेमाचा पान्हा फुटला आहे. मी जाऊन तिच्या कुशीत शिरेन, आणि माझ्या मनाला वाटेल तितके तिचे प्रेमरूपी दूध मनसोक्त पिईन. तिने दयाळूपणे माझ्या देहाची काळजी घेतली, त्याला दूध पाजले, त्यातून जणू अमृताचा झराच वाहू लागला. या आनंदाला माझ्या मनात काही सीमाच उरलेली नाही; हा आनंद इतका मोठा आहे की त्याला सागराचीही उपमा कमीच पडेल. मूल इकडेतिकडे भटकून संकटात सापडते, तरी आई पुढे-मागे राहून त्याची सतत काळजी, आस बाळगत असते. तुका म्हणतो, मला तर कसलीच चिंता नाही, कारण मी विठाईचे लाडके, लडिवाळ तान्हे बाळ आहे.