राम ह्मणे ग्रासोग्रासीं । तो चि जेविला उपवासी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धन्यधन्य तें शरीर । तीर्थांव्रतांचें माहेर ॥२॥ राम ह्मणे करितां धंदा । सुखसमाधि त्या सदा ॥३॥ राम ह्मणे वाटे चाली । यज्ञ पाउलापाउलीं ॥४॥ राम ह्मणे भोगीं त्यागीं । कर्म न लिंपे त्या अंगीं ॥५॥ ऐसा राम जपे नित्य । तुका ह्मणे जीवन्मुक्त ॥६॥

जो प्रत्येक घासागणिक रामनाम घेतो, तोच खरे तर जेवूनही उपवासी आहे असे समजावे (त्याचे जेवणही निर्लेप, पवित्र ठरते). असे शरीर खरोखर धन्य होय, तेच सर्व तीर्थांचे आणि व्रतांचे माहेरघर ठरते. राम म्हणत म्हणत जो काही रोजचा व्यवहार, धंदा करतो, त्याला सदैव सुखाची, समाधानाची अवस्था लाभते. राम म्हणत रस्त्याने चालला तरी त्याच्या प्रत्येक पावलागणिक जणू यज्ञच घडतो. राम म्हणत जो भोग भोगतो किंवा त्याग करतो, त्याच्या अंगाला कुठलेही कर्म चिकटत नाही. असा जो नित्य रामाचा जप करतो, तुका म्हणतो, तो जिवंतपणीच मुक्त होऊन जातो.