तारी ऐसें जड । उदकावरी जो दगड ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तो हा न करी तें काई । कां रे लीन नव्हां पायीं ॥२॥ सीळा मनुष्य जाली । ज्याच्या चरणाचे चाली ॥३॥ वानरां हातीं लंका । घेवविली ह्मणे तुका ॥४॥

ज्याच्या नामाने अगदी जड असा दगडसुद्धा पाण्यावर तरंगून तरतो, तोच राम आहे. तो असे काही करू शकत नाही असे नाहीच, मग तू त्याच्या चरणी लीन का होत नाहीस? ज्याच्या पदस्पर्शाने, चालण्याने एक शिळा दगडसुद्धा मनुष्यरूप धारण करून (अहिल्येसारखी) जिवंत झाली. तुका म्हणतो, त्याच्याच कृपेने वानरांच्या हातूनही लंका जिंकून घेतली गेली.