रामराम उत्तम अक्षरें । कंठीं धरिलीं आपण शंकरें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कैसीं तारक उत्तम तिहीं लोकां । हळाहळ शीतळ केलें शिवा देखा ॥२॥ हाचि मंत्र उपदेश भवानी । तिच्या चुकल्या गर्भादियोनि ॥३॥ जुन्हाट नागर नीच नवें । तुका ह्मणें म्यां धरिलें जीवें भावें ॥४॥

राम-राम ही अक्षरे इतकी उत्तम आहेत, की साक्षात शंकरानेच ती आपल्या कंठात धरून ठेवली. ही अक्षरे तिन्ही लोकांना तारणारी, उत्तम आहेत; बघा ना, त्यांनीच हलाहल विषाला शंकरासाठी थंड, शीतल करून टाकले. हाच मंत्र शंकराने भवानीलाही उपदेश म्हणून दिला, आणि त्यामुळे तिचे गर्भाद‍िक जन्म-मृत्यूचे फेरे चुकले, टळले. हे नाव जुने असो की नवे, जाणते असो वा अजाण असो, तुका म्हणतो, मी मात्र ते माझ्या मनापासून, जिवेभावे धरून ठेवले आहे.