जालें रामराज्य काय उणें आह्मांसी । धरणी धरी पीक गाई वोळल्या ह्मैसी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ राम वेळोवेळां आह्मी गाऊं ओविये । दळितां कांडितां जेवितां गे बाइये ॥२॥ स्वप्नींही दुःख कोणी न देखे डोळां । नामाच्या गजरें भय सुटलें काळा ॥३॥ तुका ह्मणे रामें सुख दिलें आपुलें । तयां गर्भवासी येणें जाणें खुंटलें ॥४॥

रामराज्य आले, आता आम्हाला कशाचीच उणीव उरली नाही; जमीन भरभरून पीक देते, गाई-म्हशी दुधाने ओथंबून भरलेल्या आहेत. आम्ही पुन्हापुन्हा रामाच्याच ओव्या गाऊ - दळताना, कांडताना, जेवताना, हे बाई. स्वप्नातसुद्धा आता कुणाला दुःख दिसत नाही; रामनामाच्या गजराने तर साक्षात काळालाही भीती सुटली आहे. तुका म्हणतो, रामाने आपले सुख असे भरभरून दिले, की त्यांचे जन्म-मृत्यूचे, गर्भवासाचे येणे-जाणेच खुंटून गेले.