मी तों अल्प मतिहीन । काय वर्णू तुझे गुण । उदकीं तारिले पाषाण । हें महिमान नामाचें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाम चांगलें चांगलें । माझे कंठीं राहो भलें । कपिकुळ उद्धरिलें । मुक्त केलें राक्षसां ॥२॥ द्रोणागिरि कपिहातीं । आणविला सीतापती । थोर केली ख्याति । भरतभेटीसमयीं ॥३॥ शिळा होती मनुष्य जाली । थोर कीर्ति वाखाणिली । लंका दहन केली । हनुमंते काशानें ॥४॥ राम जानकीजीवन । योगियांचें निजध्यान । राम राजीवलोचन । तुका चरण वंदितो ॥५॥

मी तर अगदी अल्पबुद्धी, मतिहीन आहे, तुझे गुण तरी मी काय वर्णन करणार? पाण्यावर दगडसुद्धा तरले, हा तर केवळ तुझ्या नामाचाच महिमा आहे. हे नाम किती चांगले, किती चांगले आहे - ते माझ्या कंठात कायम वसून राहो. याच नामाने वानरकुळाचा उद्धार केला आणि राक्षसांनाही मुक्त केले (त्यांची बंधनातून सुटका केली). वानरांच्या हातूनच द्रोणागिरी पर्वत आणवला गेला, आणि सीतापतीलाही त्याद्वारे औषध मिळाले; भरतभेटीच्या वेळी तर मोठीच कीर्ती झाली. एक शिळा दगडसुद्धा मनुष्यरूप धारण करून जिवंत झाली, अशी मोठी कीर्ती गाजवली गेली; हनुमंताने तर नुसत्या शेपटाने लंका जाळून टाकली. राम हा जानकीचा (सीतेचा) प्राणाधार आहे, योग्यांचे तो निरंतर ध्यान आहे; कमळासारखे नेत्र असलेल्या त्या रामाच्या चरणांना तुका वंदन करतो आहे.