तुजवांचुनी मागणें काय कोणा । महीमंडळीं विश्वव्यापकजना । जीवभावना पुरवूं कोण जाणे । तुजवांचुनी होत कां रावराणे ॥१॥ नसे मोक्षदाता तिहींमाजि लोकां । भवतारकु तूजवांचुनि एका । मनीं मानसीं चिंतितां रूपनाम । पळे पाप ताप भयें नास काम ॥२॥ हरी नाम हें साच तुझें पुराणीं । हरीहातिचें काळगर्भादियोनी । करूं मुखवाणी कैसी देशघडी । तुजवांचुनि वाणितां व्यर्थ गोडी ॥३॥ भवभंजना व्यापक लोक तिन्ही । तुज वाणितां श्रमला शेषफणी । असो भावें जीव तुझ्या सर्व पायीं । दुजें मागणें आणीक व्यर्थ काई ॥४॥ दिनानाथ हे साक्ष तुझी जनासी । दिनें तारिलीं पातकी थोर दोषी । तुका राहिला पायीं तो राख देवा । असें मागतसे तुझी चरणसेवा ॥५॥

हे विश्वव्यापी देवा, या साऱ्या भूमंडळात तुझ्याशिवाय कुणाकडे काय मागणे मागावे? माझ्या जिवाची खरी इच्छा कोण पुरवणार हे तुलाच ठाऊक; तुझ्याशिवाय राव-राणे तरी कसे होऊ शकतील? या तिन्ही लोकांत तुझ्यावाचून दुसरा कोणी मोक्ष देणारा नाही, एकटा तूच या संसारसागरातून तारणारा आहेस. मनापासून तुझे रूप आणि नाम चिंतन केले, की पाप, ताप आणि भीती सगळे पळून जाते. हरीनाम हेच खरे आहे असे पुराणांतही सांगितले आहे; ते असंख्य जन्म-मृत्यूच्या फेऱ्यांतून सोडवते. तुझ्याशिवाय त्याचे वर्णन करायला शब्दच सापडत नाहीत; तुझ्यावाचून इतर कशाचेही वर्णन करणे व्यर्थच आहे. हे भवाचे बंधन तोडणाऱ्या देवा, तुझे वर्णन करताकरता तर शेषनागही थकून गेला; मग माझा जीव पूर्ण भावाने तुझ्या चरणीच राहो, यापलीकडे दुसरे काही मागणे व्यर्थच आहे. हे दीनानाथा, दीनांना तारणे हाच तुझा खरा साक्षात्कार आहे; तू मोठमोठ्या पातक्यांनाही तारले आहेस. तुका तुझ्या चरणी शरण आला आहे, त्याचे रक्षण कर, एवढीच तुझी चरणसेवा तो मागतो आहे.