उभा भींवरेच्या तिरीं राहिलाहे । असे सन्मुख दक्षिणें मुख वाहे । महापातकांसी पळ कांप थोर । कैसे गर्जती घोष हे नामवीर ॥१॥ गुणगंभीर हा धीर हास्यमुख । वदे वदनीं अमृत सर्वसुख । लागलें मुनिवरां हें गोड चित्तीं । देहभावना तुटलियासि खंती ॥२॥ ठसा घातला ये भूमिमाजी थोर । इच्छादाना हा द्यावयासी उदार । जया वोळगती सिद्धी सर्वठायीं । तुझें नाम हें चांगलें गे विठाई ॥३॥ असे उघडा हा विटेवरि उभा । कटसूत्र हें धरुनि भक्तिलोभा । पुढें वाट दावी भवसागराची । विठो माउली हे सिद्धसाधकांची ॥४॥ करा वेगु हा धरा पंथ आधीं । जया पार नाहीं सुखा तें चि साधीं । ह्मणे तुका पंढरीस सर्व आलें । असे विश्व हें जीवनें त्याचि जालें ॥५॥

हा विठ्ठल भीमा नदीच्या तीरावर उभा आहे, दक्षिणेकडे तोंड करून समोरासमोर उभा आहे; त्याच्या नामाचा गजर ऐकताच मोठमोठ्या पातक्यांनाही पळ काढावा लागतो, थरकाप सुटतो, असे हे नामाचे वीर गर्जत असतात. हा गुणांनी गंभीर, धीरगंभीर आणि हसतमुख आहे; त्याच्या मुखातून अमृतासारखे, सर्वसुख देणारे शब्द बाहेर पडतात. हे मुनिवरांनाही मनापासून गोड वाटते, आणि त्यामुळे देहाची आसक्ती तुटून त्यांनाही (संसाराची) खंत वाटेनाशी होते. या भूमीवर याने मोठा ठसा उमटवला आहे; हा मनातल्या इच्छा पुरवायला अत्यंत उदार आहे. ज्याची सेवा सर्वत्र सिद्धी करतात, असे गे विठाई, तुझे हे नाव किती चांगले आहे. हा साधा, उघडा विटेवर उभा आहे, कमरेवर हात ठेवून भक्तांच्या प्रेमाची ओढ धरून आहे; हाच पुढे संसारसागर तरून जाण्याची वाट दाखवतो, सिद्ध-साधकांची ही विठोमाउली आहे. चला, लवकर हाच मार्ग आधी धरा, कारण याला पार करता येणार नाही इतके मोठे सुख यातून साधले जाते. तुका म्हणतो, पंढरीमध्येच सर्वकाही येऊन मिळाले आहे; हे सारे विश्वच जणू त्याच्या अस्तित्वाने भरून गेले आहे.