धना गुंतलें चित्त माझें मुरारी । मन घेउनी हिंडवी दारोदारीं । मरे हिंडतां न पुरे यासि कांहीं । मही ठेंगणी परी तें तृप्त नाहीं ॥१॥ न दिसे शुद्ध पाहातां निजमती । पुढें पडिलों इंद्रियां थोर घातीं । जिवा नास त्या संगती दंडबेडी । हरी शीघ्र या दुष्टसंगासि तोडीं ॥२॥ असीं आणिकें काय सांगों अनंता । मोहो पापिणी दुष्टमायाममता । क्रोध काय यातना थोर करी । तुजवांचुनी सोडवी कोण हरी ॥३॥ निज देखतां निज हे दूरि जाये । निद्रा आळस दंभ या भीत आहें । तयां वस्ति देहीं नको देउं देवा । तुजवांचुनी आणिक नास्ति हेवा ॥४॥ करीं घात पात शंका लाज थोरी । असे सत्य भाव बहू भक्ति दूरी । नको मोकळूं दीनबंधु अनाथा । तुका वीनवी ठेवुनी पायीं माथा ॥५॥

हे मुरारी, माझे मन धनामध्ये गुंतले आहे; तेच मन मला घरोघरी फरफटत हिंडवते. इतके हिंडूनही त्याला कशाचीच तृप्ती होत नाही; अख्खी पृथ्वीसुद्धा त्याला ठेंगणी वाटते, तरीही त्याचे समाधान होत नाही. स्वतःच्या बुद्धीकडे नीट बघितले तर ती शुद्ध दिसतच नाही; मी इंद्रियांच्या मोठ्या घातात, धोक्यात सापडलो आहे. या संगतीमुळे जिवाचा नाशच होतो, जणू दंड-बेड्याच पडतात; हे हरी, या दुष्ट संगतीपासून मला लवकर तोडून टाक. याशिवायही आणखी काय काय सांगू, अनंता? मोह ही पापी, दृष्ट माया-ममताच आहे. क्रोध तर किती मोठी यातना देतो; तुझ्याशिवाय यातून कोण सोडवू शकेल, हरी? स्वतःचे खरे रूप पाहिले की हे सगळे दूर पळून जाते; पण निद्रा, आळस आणि दंभ यांची मला फार भीती वाटते. त्यांना या देहात वस्तीला, मुक्काम करायला देऊ नकोस, देवा; तुझ्याशिवाय मला दुसरी कसलीही आसक्ती, स्पर्धा नको आहे. माझ्याकडून घात, पाप, शंका आणि मोठी लाज वाटावी असे काही होत असते; खरा भाव आणि भक्ती मात्र माझ्यापासून फार दूर आहे. हे दीनांच्या बंधु, अनाथांच्या नाथा, मला असे सोडून देऊ नकोस; तुका तुझ्या चरणी मस्तक ठेवून विनवणी करतो आहे.