पैल सांवळें तेज पुंजाळ कैसें । सिरीं तुर्बिळीं साजिरीं मोरवीसें । हरे त्यासि रे देखतां ताप माया । भजा रे भजा यादव योगिराया ॥१॥ जया कामिनी लुब्धल्या सहस्रसोळा । सुकुमार या गोपिका दिव्य बाळा । शोभे मध्यभागीं कळा चंद्रकोटी । रुपा मीनली साजिरी माळकंठीं ॥२॥ असे यादवां श्रेष्ठ हा चक्रपाणी । जया वंदिती कोटि तेहतीस तीन्ही । महाकाळ हे कांपती दैत्य ज्यासी । पाहा सांवळें रूप हें पापनासी ॥३॥ कसीं पाउलें साजिरीं कुंकुमाचीं । कसी वीट हे लाधली दैवांची । जया चिंतितां अग्नि हा शांति नीवे । धरा मानसीं आपला देहभाव ॥४॥ मुनी देखतां मुख हें चित्त ध्याय । देह मांडला भाव हा बापमाय । तुक्या लागलें मानसीं देवपीसें । चित्त चोरटें सांवळें रूप कैसें ॥५॥

तिकडे पहा, ते सावळे तेज कसे झगमगते आहे; डोक्यावर तुरे, मोरपीस शोभून दिसत आहे. ते रूप पाहताच सगळा ताप, सगळी मायेची ओढ नाहीशी होते; अरे भजा, त्या यादवश्रेष्ठ योगिराजाला भजा. ज्याच्यावर हजारो सुंदर स्त्रिया, त्या सुकुमार गोपिका लुब्ध झाल्या, ज्याच्या मध्यभागी चंद्राच्या कोट्यवधी कळा एकवटून शोभतात, आणि ज्याच्या गळ्यात ती शोभा साजिरी दिसते. हा चक्रपाणी यादवांमध्ये सर्वश्रेष्ठ आहे, तेहतीस कोटी देवही त्याला वंदन करतात; मोठमोठे काळपुरुष आणि दैत्यही ज्याच्यापुढे कापतात, असे हे पापनाशक सावळे रूप पाहा. त्याची पावले कुंकवाने रंगलेली किती साजिरी दिसतात; किती भाग्यवान ती वीट, जिला त्याच्या पायांचा स्पर्श लाभला. ज्याचे चिंतन केले की अग्नीसुद्धा शांत, थंड होतो, त्याचेच मनात ध्यान धरा. मुनिजनही त्याचे मुख पाहताच त्यातच चित्त एकवटून ध्यान करतात; त्यालाच आई-बाप मानून देह त्याच्या सेवेत वाहतात. तुकयाच्याही मनाला असेच देवाचे वेड लागले आहे; हे सावळे रूप असे आहे की चित्तालाच चोरून घेऊन जाते.