मना सांडि हे वासना दुष्ट खोडी । मती मानसीं एक हे व्यर्थ गोडी । असे हीत माझें तुज कांहीं एक । धरीं विठ्ठलीं प्रेम हें पायीं सूख ॥१॥ ऐसा सर्वभावें तुज शरण आलों । देहदुःख हें भोगितां फार भ्यालों । भवतारितें दूसरें नाहिं कोणी । गुरु होत कां देव तेहतीस तीन्ही ॥२॥ जना वासना हे धना थोरि आहे । तुज लागली संगती ते चि सोये । करीं सर्व संगी परि त्यागु ठायीं । तुका विनवीतो मस्तक ठेवुनि पायीं ॥३॥

हे मना, ही वाईट वासनारूपी खोड सोड; मनात एकच हे खरे आहे की ही (वासनेची) गोडी व्यर्थच आहे. माझे खरे हित तुझ्यासाठी एकच सांगतो - विठ्ठलाच्या ठायी प्रेम धर, त्याच्या चरणीच खरे सुख आहे. अशा प्रकारे मी पूर्ण मनाने तुला शरण आलो आहे; देहाचे दुःख भोगताना मला फार भीती वाटली. या संसारातून तारणारा दुसरा कोणीही नाही; मग गुरू असो वा तेहतीस कोटी देव असोत, सगळे एकच. माणसाला धनाची वासना फार मोठी वाटते, पण तुला जी (विठ्ठलाची) संगत लागली आहे तीच खरी सोय आहे. सगळ्यांशी व्यवहार कर, पण मनातून त्या सगळ्याचा त्याग कर; तुका मस्तक त्याच्या चरणी ठेवून हीच विनवणी करतो आहे.